ZARZĄDZENIE
(w sprawie modlitwy wiernych)

Aby modlitwa wiernych stanowiła wyraz teologii Kościoła, obowiązkiem kapłana odpowiedzialnego za przygotowanie liturgii jest sprawdzenie i zaaprobowanie wezwań, jeśli te ostatnie były uprzednio przygotowane dla danej wspólnoty przez wiernych świeckich. Z zasady tej można zrezygnować na rzecz improwizowanych wezwań jedynie w przypadku małych, zamkniętych grup żyjących duchem liturgii. Nigdy natomiast nie należy od niej odchodzić w przypadku świąt narodowych czy rocznic patriotycznych. Tekst przygotowanej wówczas modlitwy wiernych winien być zawsze wcześniej uzgodniony z duszpasterzem odpowiedzialnym za organizację uroczystości.

Troskę o teologiczną poprawność sformułowań wyrażamy w wezwaniach: módlmy się za wstawiennictwem św. N, przez wstawiennictwo św. N; nigdy natomiast nie używamy zwrotu: za pośrednictwem św. N. Maksymalna liczba wezwań w liturgii niedzieli i dni świątecznych nie powinna przekraczać sześciu. Jedynie w wyjątkowych okolicznościach może ich być więcej.

Wstęp i zakończenie modlitwy wiernych zawsze należy do przewodniczącego liturgii.

+ Józef Życiński
Arcybiskup Metropolita Lubelski

Lublin, 2 stycznia 2006 r.